من
بهش گفتم منو ببخشه ..گاهی نمیشه عمق یه رابطه ی خوب رو با اعتراف های نمی دونم ..با اعتراف هایی که نمی تونی حتی کلمه هاش رو جور کنی به هم زد ...گند زد بهش ...آره نمیشه ...فقط باید بهش بگی متاسفم که دوست خوبی نبودم ...شرمنده ام اگه مثه خودت نبودم ...به خاطر همه چیز منو ببخش ...همه چیز ...و هر چی از سر و کولت رفت بالا که بگو همه چیز چیه ...بگی نمی دونم دیگه، همه چیز همه چیزه ....
هر وقت یادش بیفتم ...از خودم خجالت می کشم ...از اینکه باهاش یه رنگ نبودم ...از اینکه همیشه سرسری گرفتمش از اینکه حتی تو این دو یک و سال و نیمی که اینجا می نویسم ..هیچ وقت ازش نگفتم....چون...چون نمی دونستم چی شد یه دفعه ...یه دفعه چه مرگم شد ...باور کن نمی دونستم ...نمی دونستم ...فقط می دونستم اتفاق افتاده و هر کاری هم کردم که جمع و جورش کنم نشد ..نشد که نشد ..باور کن
متاسفم
تو که نمی فهمی چی می گم ...یا حتی نمی فهمی که من چقدر از کار خودم پشیمونم ...تو که منو به خاطر همه چی بخشیدی و قول دادی هر چی اون دنیا خدا از من رو کرد ببخشی ...من حقیقت رو بهت گفتم اما کامل نه ...یه حقیقت یه عالمه صفحه ای رو ریختم تو دو تا جمله و ....
منو ببخش ...
باور کن باور کن باور کن مجبور بودم ...نه نه مجبور نبودم ...مقصرم، دلم نیومد بگم ...باور کن نتونستم همه رو بگم ترسیدم ازم ...
قول دادی ، و منو ندونسته بخشیدی ...بخشیدی و باید پاش وایسی.....متاسفم ...متاسفم ...متاسفم ...تو همیشه بهترین دوستم بودی همیشه ...همیشه ...و من برات همیشه احترام بی وصفی قائل بودم و هستم ...احترامی که فقط مختص تو ...
متاسفم ...
تو که نمی شنوی اما متاسفم
امیدوارم حالا که زندگیت داره منبسط می شه و میری و شاید از محاله یه هوا نزدیک تر(یا حتی دورتر) باشه تا باز با هم حرف بزنیم....جانانه منبسط شه ....و تو انقد فضا و زمان داشته باشی که وسیع زندگی کنی ...که ذهنت باز باشه ...شادی هات بی حد و اندازه ..منم فراموشت نمی کنم ...و برات آرزویه بهترین ها رو می کنم !
ممنون که تو این پنج سال هوام رو همه جوره داشتی ...